მთავარანგელოსი მიქაელის მებრძოლი მსახურები ეკლესიისადმი არ დამთავრებულა ძველი აღთქმის ეკლესიით, რადგან ეშმაკი მისი ანგელოსებით ისევ განაგრძობს დაწყებულ ბრძოლას, ლამობს, რათა ძალით, ან მოხერხებით კვლავ ხელში აიღოს ძალა-უფლება (გამო...
იხილეთ სრულად
მთავარანგელოსი მიქაელის მებრძოლი მსახურები ეკლესიისადმი არ დამთავრებულა ძველი აღთქმის ეკლესიით, რადგან ეშმაკი მისი ანგელოსებით ისევ განაგრძობს დაწყებულ ბრძოლას, ლამობს, რათა ძალით, ან მოხერხებით კვლავ ხელში აიღოს ძალა-უფლება (გამოცხ. 12,8). ამიტომ მიქაელი ისევ ისე არის მთავარანგელოსი ახალი აღთქმის ეკლესიისათვის, როგორც ძველი აღთქმის მთავარანგელოსი იყო.
მაშ ასე, საყვარელნო, გასაგებია, ვფიქრობთ, თუ რისთვის ასე მებრძოლი სახის გამომეტყველებით გამოიხ...
მრავალნი ცოდვანი სტანჯავენ ქვეყანასა ამას შინა დაცემულსა ბუნებასა კაცისასა, გარნა არცა ერთი მათგანი არ არის უსაშინელესი ფარისევლობისა, მისთვის რომელ არცა ერთი მათგანი ეგრეთი არ მოეკიდება გულსა კაცისასა, ვითარცა ფარისევლობა; არცა ე...
იხილეთ სრულად
მრავალნი ცოდვანი სტანჯავენ ქვეყანასა ამას შინა დაცემულსა ბუნებასა კაცისასა, გარნა არცა ერთი მათგანი არ არის უსაშინელესი ფარისევლობისა, მისთვის რომელ არცა ერთი მათგანი ეგრეთი არ მოეკიდება გულსა კაცისასა, ვითარცა ფარისევლობა; არცა ერთი მათგანი იმ ზომად არ მოინადირებს სულსა მისა და ისრე ღრმად არ შთანერგდება ბუნებასა შინა მისსა. ყოველნი სხვანი ცოდვანი მხოლოდ ერთ დროს და ერთს ჰასაკსა შინა მოეკიდებიან კაცსა, ფარისევლობა სიყრმითგან საფლავამდის მისდევს მ...
პირველი თვისება ფარისევლობისა არის ამპარტავნება ანუ გულ–დიდობა, ფარისეველი შევიდა საყდარში ლოცვად და ნაცვლად ლოცვისა წარსდგა (იგულისხმება მაცხოვრის იგავი მეზვერესა და ფარისეველზე, შდრ. ლუკა. 18.10), ესე იგი წინ დადგა და იწყო ქება...
იხილეთ სრულად
პირველი თვისება ფარისევლობისა არის ამპარტავნება ანუ გულ–დიდობა, ფარისეველი შევიდა საყდარში ლოცვად და ნაცვლად ლოცვისა წარსდგა (იგულისხმება მაცხოვრის იგავი მეზვერესა და ფარისეველზე, შდრ. ლუკა. 18.10), ესე იგი წინ დადგა და იწყო ქება თავის გულში თვისის თავისა. რა საშინელი ამპარტავნება და გულ–დიდობა უნდა ჰქონდეს კაცსა, უკეთუ იგი საყდარშიაცა, დროსა ლოცვისასა, არ იქცევა თავმდაბლად, არამედ იქაც ახსოვს თვისი გულ–დიდობა, იქაც ეძიებს პატივსა და წინდგომასა,...
დიდი კრძალვა და სიფრთხილე მართებს ყოველს კაცსა, რათა დაიცვას თავი თვისი ცბიერისა ამის და მატყუებელისა მტრისაგან (ფარისევლობისაგან), ვინაიდთგან იგი ვითარცა ერთი მოლიქნე და ცრუდ–მომფერებელი მეგობარი, უეცრად შეეპარება ადამიანს გულში ...
იხილეთ სრულად
დიდი კრძალვა და სიფრთხილე მართებს ყოველს კაცსა, რათა დაიცვას თავი თვისი ცბიერისა ამის და მატყუებელისა მტრისაგან (ფარისევლობისაგან), ვინაიდთგან იგი ვითარცა ერთი მოლიქნე და ცრუდ–მომფერებელი მეგობარი, უეცრად შეეპარება ადამიანს გულში და მოინადირებს სულსა მისსა.
ამაყი ცოდვებითაა ავსილი, მაგრამ თავისთავად სიამაყე – ეს ისეთი ძლიერი ვნებაა, რომ ყველა დანარჩენის ჩახშობა შეუძლია. სიამაყით შეპყრობილი ადამიანი, არც თუ იშვიათად ამ ერთით კმაყოფილდება და ამიტომ ერთი ზერელე შეხედვით შესაძლოა წესიერი...
იხილეთ სრულად
ამაყი ცოდვებითაა ავსილი, მაგრამ თავისთავად სიამაყე – ეს ისეთი ძლიერი ვნებაა, რომ ყველა დანარჩენის ჩახშობა შეუძლია. სიამაყით შეპყრობილი ადამიანი, არც თუ იშვიათად ამ ერთით კმაყოფილდება და ამიტომ ერთი ზერელე შეხედვით შესაძლოა წესიერი და ზნეობრივიც კი მოგეჩვენოთ, მაგრამ ეს მოჩვენებითი წესიერება თავის თავში შეყვარებულობაზე, საკუთარი ძალებისადმი რწმენაზე, საშინელ სულიერ სიბრმავეზეა დამყარებული. ამაყისთვის მისი საკუთარი სული დაკეტილია. ამაყის სურვილები,...
ამაყს თავისებური მორალი აქვს: ის წესით მეფე უნდა იყოს, მას კი არ სცნობენ, – აქედან გამომდინარე მისთვის ადამიანები ამბოხებული ქვეშევრდომები არიან. ამაყი თავს ყოველთვის მარტოხელად გრძნობს, მას არ შეუძლია ჰყავდეს ნამდვილი მეგობრები, ...
იხილეთ სრულად
ამაყს თავისებური მორალი აქვს: ის წესით მეფე უნდა იყოს, მას კი არ სცნობენ, – აქედან გამომდინარე მისთვის ადამიანები ამბოხებული ქვეშევრდომები არიან. ამაყი თავს ყოველთვის მარტოხელად გრძნობს, მას არ შეუძლია ჰყავდეს ნამდვილი მეგობრები, უბედურია საკუთარ ოჯახში. იმაში დარწმუნება, რომ ყოველთვის უსამართლოდ ექცევიან, მის გულში ღრმა, გაუნელებელ წყენას ბადებს. ამ წყენას – ყველაზე და ყველაფერზე, ის თავის გულში ატარებს; ეს ყველაზე მძიმე ტვირთია, ეს რაღაც ტყვიაჩ...
ამაყ სულს არ ეცხადება უფალი, ამაყმა სულმა, თუნდაც მთელი წიგნები დაიზეპიროს, ვერასდროს ვერ შეიმეცნებს უფალს, რამეთუ იგი თავისი სიამაყით არ მისცემს თავის თავში ადგილს სულიწმიდის მადლს, ხოლო ღმერთი შეიცნობა სულიწმიდის მადლით (მხოლოდ ...
იხილეთ სრულად
ამაყ სულს არ ეცხადება უფალი, ამაყმა სულმა, თუნდაც მთელი წიგნები დაიზეპიროს, ვერასდროს ვერ შეიმეცნებს უფალს, რამეთუ იგი თავისი სიამაყით არ მისცემს თავის თავში ადგილს სულიწმიდის მადლს, ხოლო ღმერთი შეიცნობა სულიწმიდის მადლით (მხოლოდ სულიწმიდით).